صفیر گیلان ؛آیت‌الله رمضانی با تأکید بر اینکه دینداری پس از دین‌شناسی و دین‌باوری شکل می‌گیرد، گفت: انسان ابتدا باید دین را بشناسد، سپس به آن ایمان بیاورد و بعد در رفتار و زندگی خود متدین شود. در این مسیر، اخلاص یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی است که عالم دینی باید داشته باشد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صفیر گیلان از فومن؛آیت‌الله رضا رمضانی، دبیرکل مجمع جهانی اهل‌بیت(ع) و نماینده مردم گیلان در مجلس خبرگان رهبری عصر امروز شنبه، ۲۰ تیر ۱۴۰۵ در مراسم سومین روز درگذشت حجت‌الاسلام والمسلمین ولی‌رضا قربانی‌حق، رئیس حوزه علمیه فومن و امام جماعت مسجد بالامحله فومن، با تسلیت رحلت این روحانی فاضل، عامل و مخلص، برای آن مرحوم علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر الهی مسئلت کرد.

وی با اشاره به پیشینه مسجد بالامحله فومن در جریان انقلاب اسلامی و فعالیت‌های دینی و اجتماعی، اظهار داشت: این مسجد از پایگاه‌هایی بوده که در رشد انقلاب و تقویت جریان دینی نقش‌آفرین بوده و مرحوم قربانی‌حق نیز در این مسیر، حضوری مؤثر و مخلصانه داشته است.

دبیرکل مجمع جهانی اهل‌بیت(ع) با قدردانی از سخنان استادان و دوستان دیرین مرحوم قربانی‌حق، به‌ویژه اشاره آنان به جنبه عملی و رفتاری ایشان، افزود: آنچه برای یک روحانی اهمیت اساسی دارد، اثرگذاری رفتاری و عملی او در شهر، مسجد، حوزه و میان مردم است.

وی تصریح کرد: روحانی و عالم دینی در جامعه، جایگاهی دارد که امتداد نقش‌های انبیای الهی است؛ عالم باید معلم، مربی، مبلغ، راهنما و بیدارگر باشد و اگر این نقش‌ها با عمل، اخلاص و تهذیب همراه شود، جامعه از آن بهره‌مند خواهد شد.

عالم دینی باید علم را به رفتار و تربیت تبدیل کند

آیت‌الله رمضانی با بیان اینکه یکی از مهم‌ترین نقش‌های عالم دینی، معلم بودن است، گفت: پیامبر اکرم(ص) خود را معلم معرفی کردند و فرمودند برای تعلیم برانگیخته شده‌اند؛ بنابراین عالم دینی باید آموزنده معرفت، اخلاق، حکمت و راه درست زندگی باشد.

وی افزود: نقش دوم عالم، مربی بودن است. پیامبر اکرم(ص) هدف بعثت خود را تکمیل مکارم اخلاق دانستند و این نشان می‌دهد که تعلیم بدون تربیت، انسان را به مقصد نمی‌رساند. علم اگر در جان انسان بنشیند، یار او می‌شود؛ اما اگر تنها بر زبان و ظاهر باقی بماند، باری بر دوش انسان خواهد بود.

نماینده مردم گیلان در مجلس خبرگان رهبری با تأکید بر اینکه برترین علم، علمی است که در جوارح و رفتار انسان اثر بگذارد، اظهار داشت: گاهی علم فقط در زبان می‌ماند و چنین علمی توان هدایت و اثرگذاری ندارد؛ اما علمی که در جان انسان نفوذ کند، اخلاق، کردار و منش او را تغییر می‌دهد.

وی ادامه داد: مرحوم قربانی‌حق تلاش داشت تلقی درستی از دین داشته باشد و برای این منظور در محضر بزرگانی همچون آیت‌الله جوادی آملی و آیت‌الله‌العظمی بهجت بهره برد. این حضور در محضر بزرگان، برای کسب علم لفظی نبود، بلکه برای رسیدن به علم حال، تهذیب نفس و عمل به دانسته‌ها بود.

آیت‌الله رمضانی با اشاره به حدیثی از معصومان(ع) گفت: اگر انسان به آنچه می‌داند عمل کند، خداوند علومی را به او می‌آموزد که از راه‌های معمول به دست نمی‌آید. کسی که دانسته‌های خود را به عمل تبدیل کند، شایستگی دریافت معارف بالاتر را پیدا می‌کند.

اخلاص، شرط ماندگاری عالم و مبلغ دین است

دبیرکل مجمع جهانی اهل‌بیت(ع) با بیان اینکه عالم دینی باید ابتدا خود را بسازد، اظهار داشت: انسان اگر از امکانات، فرصت‌ها و دانسته‌های خود برای تهذیب، ادب، تربیت نفس و تقرب به خدا استفاده کند، می‌تواند در مرحله بعد نقش تعلیمی، تربیتی و تبلیغی داشته باشد.

وی افزود: کسی که خود را تربیت کرده باشد، می‌تواند هدایتگر دیگران شود، منبر او نور داشته باشد، مردم را به معنا دعوت کند و آنان را به در خانه خداوند و اهل‌بیت(ع) ببرد. چنین انسانی شایستگی آن را پیدا می‌کند که امر دین و هدایت بندگان خدا به او سپرده شود.

آیت‌الله رمضانی با تأکید بر اینکه دینداری پس از دین‌شناسی و دین‌باوری شکل می‌گیرد، گفت: انسان ابتدا باید دین را بشناسد، سپس به آن ایمان بیاورد و بعد در رفتار و زندگی خود متدین شود. در این مسیر، اخلاص یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی است که عالم دینی باید داشته باشد.

وی با اشاره به جایگاه اخلاص در ماندگاری عمل اظهار داشت: اگر انسان برای خدا یاد بگیرد، برای خدا تعلیم دهد و برای خدا عمل کند، در ملکوت آسمان‌ها عظیم شمرده می‌شود. هر کاری که رنگ الهی پیدا کند، ماندگار خواهد شد.

نماینده مردم گیلان در مجلس خبرگان رهبری ادامه داد: انسان الهی، نگاهش الهی، قدمش الهی و رفتار او خدایی می‌شود. چنین انسانی ابتدا باید مالک نفس خود شود؛ بر چشم، زبان، دست، پا و گوش خود مسلط باشد تا بتواند دیگران را به راه خدا دعوت کند.

عالم حقیقی انسان را از شک، کبر و ریا عبور می‌دهد
آیت‌الله رمضانی با استناد به روایتی از پیامبر اکرم(ص) درباره ویژگی عالمی که باید در محضر او نشست، گفت: انسان نباید نزد هر عالمی بنشیند؛ بلکه باید نزد عالمی بنشیند که او را از پنج حالت منفی به پنج حالت مثبت دعوت کند.