به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صفیر گیلان از فومن؛هنری که با رفتن استاد میرزا به خاموشی گراییده بود، این روزها دوباره در کوچه پس کوچه های شهرک تاریخی ماسوله نفس میکشد. «چموشدوزی»، این پیشه دیرینهی کوهستان، پس از سالها سکوت به دست نوهی استاد میرزا از حاشیه به متن بازگشته و پای پاپوشهای سنتی را بار دیگر به بازار گردشگری ماسوله باز کرده است.

چموش که روزگاری پاپوشی کارآمد برای مسیرهای صخرهای و آب هوای کوهستانی بود و بخشی از هویت زیستی مردم منطقه به شمار میرفت، اینک در قابی تازه و به مثابه «کالای فرهنگی» به گردشگران عرضه میشود. احیای این هنر، نه فقط بازگشت یک مهارت دستی، بلکه احیای خاطرهای جمعی و پلی میان نسلهاست؛ از گنجینهی استاد میرزا تا دستان نوهاش که چموش را نسلبهنسل به ماسوله برگردانده است.

چموشدوزی برآمده از دل شرایط زیستی و اقلیمی ماسوله است و احیای آن، ظرفیتی تازه برای صنایعدستی و اقتصاد گردشگری این شهرک تاریخی رقم میزند؛ موضوعی که میتواند پایهی گزارشهای بعدی دربارهی صنایعدستی، معیشت محلی و ثبت و حراست از میراث ناملموس استان گیلان باشد.

مدیر پایگاه میراث‌فرهنگی ماسوله و رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی فومن  در گفتگو بی از احیای هنر اصیل چموش‌دوزی در شهر تاریخی ماسوله خبر داد و گفت: این هنر ارزشمند، با همت پایگاه ملی ماسوله و به پشتوانه دانش بومی خاندان مرحوم استاد میرزا، چموش دوز معروف ماسوله بار دیگر به دست نوه ایشان، مجید فرنیا، جان گرفته است.رسول فروغی افزود: چموش‌دوزی، یکی از جلوه‌های برجسته صنایع‌دستی و دانش بومی ماسوله است که در پیوندی عمیق با شیوه زیست، اقلیم کوهستانی، معیشت محلی و هویت تاریخی این شهر تاریخی شکل گرفته است.

مدیر پایگاه میراث‌فرهنگی ماسوله ابراز کرد: چموش، پاپوشی چرمی، دست‌دوز و سازگار با شرایط اقلیمی مناطق کوهستانی و پرباران است که در گذشته جایگاهی ویژه در زندگی روزمره مردم ماسوله و نواحی پیرامونی داشت. این هنر، علاوه بر کارکرد کاربردی، حامل لایه‌های ارزشمندی از مهارت‌های سنتی، ذوق هنری، تجربه زیسته و حافظه فرهنگی مردمان این سرزمین است.

او با بیان این‌که استمرار هنرهای سنتی وابسته به انتقال سینه‌به‌سینه دانش و مهارت میان نسل‌هاست، افزود: هنر چموش‌دوزی ماسوله سال‌ها با نام و مهارت استادان پیشکسوت این حوزه، به‌ویژه استاد مرحوم میرزا، شناخته می‌شد؛ هنرمندی که دانش و تجربه او بخشی از سرمایه ناملموس صنایع‌دستی منطقه به شمار می‌آید.

فروغی ادامه داد: امروز، با تلاش و همراهی پایگاه ملی ماسوله و در ادامه مسیر این استاد نام‌آشنا، مجید فرنیا، نوه مرحوم استاد میرزا، بار دیگر به احیا و بازآفرینی هنر چموش‌دوزی در ماسوله پرداخته است؛ اقدامی که می‌تواند زمینه‌ساز بازگشت این هنر اصیل به چرخه تولید، آموزش و عرضه صنایع‌دستی باشد.

مدیر پایگاه میراث‌فرهنگی ماسوله تأکید کرد: احیای چموش‌دوزی صرفاً بازتولید یک محصول سنتی نیست، بلکه اقدامی فرهنگی برای پاسداشت هویت بومی، تقویت اقتصاد تجربه در مقصد گردشگری ماسوله، ایجاد فرصت‌های اشتغال مبتنی بر ظرفیت‌های محلی و معرفی شایسته میراث ناملموس گیلان به گردشگران داخلی و خارجی محسوب می‌شود.

فروغی همچنین تصریح کرد: ماسوله به‌عنوان یک منظر فرهنگی کم‌نظیر، تنها در معماری پلکانی و بافت تاریخی خود خلاصه نمی‌شود؛ بلکه هنرها، آیین‌ها، مهارت‌ها، پوشاک، خوراک و شیوه‌های زیست بومی آن نیز بخش جدایی‌ناپذیر از ارزش‌های فرهنگی این شهر تاریخی هستند. از این‌رو، حمایت از هنرمندان محلی و فراهم‌سازی زمینه انتقال مهارت چموش‌دوزی به نسل جوان، ضرورتی راهبردی در مسیر حفاظت از میراث‌فرهنگی ماسوله است.

مدیر پایگاه میراث‌فرهنگی ماسوله و رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی فومن خاطرنشان کرد: پایگاه ملی ماسوله با رویکردی علمی و جامعه‌محور، از برنامه‌های احیا، مستندسازی، آموزش و معرفی هنرهای سنتی منطقه حمایت می‌کند تا این میراث ارزشمند، به ظرفیتی پویا برای توسعه فرهنگی و اشتغال پایدار تبدیل شود