این سنت حسنه چند لایه معنوی و اجتماعی دارد که یادآوری آن خالی از لطف نیست:

 فرهنگ «برکت‌خواهی»

شالیکار گیلانی که ماه‌ها با رنج و سختی، از خزانه تا نشا و وجین، از این محصول مراقبت کرده است، به خوبی می‌داند که نتیجه نهایی در دست قدرت لایزال الهی است. «صلوات» فرستادن هنگام شروع درو، در واقع دعوتی است برای حضورِ برکت در محصول. به باور کشاورزان، وقتی کار با نام اهل‌بیت شروع شود، رزقی که از این زمین حاصل می‌شود، «حلال» و «پُربار» خواهد بود.

پاسداشت حرمت نان

در فرهنگ بومی ما، برنج حرمت بسیار بالایی دارد. شروع کار با نام اولیای الهی، نوعی «ادب حضور» در برابر نعمتی است که قرار است سفره‌های مردم را پر کند. این سنت باعث می‌شود که کشاورز، محصول خود را نه فقط یک کالای تجاری، بلکه یک «امانت الهی» ببیند.

 همدلی و مشارکت جمعی

این مراسم معمولاً با حضور همسایگان و کارگران فصلی انجام می‌شود. وقتی اولین خوشه با صلوات چیده می‌شود، فضایی از آرامش و برادری ایجاد می‌گردد. این کار تنش‌های احتمالی فصل برداشت را کاهش می‌دهد و روحیه همکاری را بین اهالی روستا تقویت می‌کند.

 تأثیر بر روان‌شناسیِ «شکرگزاری»

شروع کار با ذکر و صلوات، پیش از آنکه نفعی برای محصول داشته باشد، برای خود کشاورز آرامش‌بخش است. در دنیایی که فشار اقتصادی و سختی کار (گرما، حشرات، مشقت بدنی) بر کشاورز سنگینی می‌کند، این پیوند معنوی، خستگی را از تن دروگر بیرون می‌کند و به او قوت قلب می‌دهد که در مسیر درستی قدم برمی‌دارد

برداشت برنج در روستای سرابستان شهرستان فومن